Мақола

ХУДКУШӢ – ИН РОҲИ ҲАЛ НЕСТ!

Худкушӣ як амали манфӣ ва муқобили табиати поки инсонӣ мебошад. Он дар ҳамаи динҳои осмонӣ ҷурми азим ва аз ҷумлаи гуноҳони кабира буда, манъ карда шудааст.
Худкушӣ аз ҷумлаи амалҳои номатлубе ба ҳисоб меравад, ки имрӯз дар ҷомеа ба чашм мерасад. Ҷомеа бояд бо ҳар роҳ монеи зиёдашавии ин падида гардад.

ТАРБИЯИ АҚЛҲО ВА ШИНОХТИ МАНФИАТҲО ҚУДРАТ АСТ

Ҷойи шубҳа нест, ки имрӯз мафкураи насли муосири иддае аз мардуми Ховари миёна таҳти таъсири омилҳои мухталиф ва тарғиби нодурусти арзишҳои сохта бисёр осебпазир ва тундрав гаштааст. Омили аслии ин агар аз як ҷониб манфиатдорони хориҷӣ бошанд, аз ҷониби дигар бесаводӣ ва низоми нодурусти ташаккули мафкураи илмӣ ва миллии худи онҳост. Мафкураи онҳо дар тамизи муносибати неку бади иттилооти рақамӣ, шинохти манфиатҳо ва муносибати баробарвазн намудан бо онҳо мушкилӣ дорад. Пас, ақлҳо бояд тарбия ёбанд, манфиатҳо бояд шинохта шаванд ва бадиҳо бояд тамиз гарданд.

МУНОЗАРАИ ИМОМ АБУҲАНИФА БО ХАВОРИҶ

Аз имом Абуюсуф ривоят аст, ки гуфт: Ҳангоме ба хавориҷ хабар расид, ки Имом Абуҳанифа маърифати Парвардигорро, яъне тасдиқу иқрорро бидуни рукн будани амал аз асли имон эътибор мекунад ва ҳеҷ касеро ба содир кардани гуноҳ ҳукм ба куфр намекунад, барои мунозараи бо вай 40 нафар хавориҷи шорра, яъне фидоиёни онҳо ба Куфа омаданд ва шамшерҳояшонро аз ғилоф кашида ба Имом Абуҳанифа гуфтанд: Эй Абуҳанифа имрӯз охирин рӯзи ту аз дунё ва аввалин рӯзат аз охират мебошад. Мо ба назди ту бо ду масъала омадем, ки назди мо аз душвортарин масоил мебошанд.

ХАВОРИҶ КИСТ?

Хавориҷ خوارج ҷамоате аз баддинони Кӯфа, ки бар зидди ҳазрати Алӣ (р) қиём карданд ва эшонро бад-ин ҷиҳат хавориҷ гуфтанд.

Маърифати ҳуқуқӣ омили татбиқи сиёсати ҳуқуқӣ дар Тоҷикистон

Бунёди ҷомеаи шаҳрвандиву ҳуқуқбунёд, ки Конститутсияи мо онро кафолат додааст, аз шаҳрвандон доштани маърифати волои ҳуқуқиро тақозо менамояд. Аз ин хотир бояд барои баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии шаҳрвандон ҳамаи имкониятҳои амалӣ шуданашон мавриди истифода қарор гирад.

МУНОСИБАТҲОИ ГЕОПОЛИТИКИИ ҶАҲОН ВА ХУДШИНОСИИ МИЛЛӢ

Ҷаҳони пуртазоди муосир, ки ин ҳама таҳаввулотҳои сангинро ба сари давлатҳои ҷаҳон оварда истодааст ва бархе аз давлатҳо дар муқобили ин гуна таҳаввулотҳо оҷиз мондаанд, бояд ҳар як фарди тоҷик аз соҳиби истиқлоли сиёсӣ будан ифтихор намояд. Зеро имрӯз баъзе аз миллатҳое дар сайёраи Замин ҳастанд, ки истиқлоли сиёсӣ надоранд ва ё онро аз даст додаанд.

Аз ҳамин лиҳоз , истиқлоли сиёсӣ барои миллати тоҷик ҳадяи бузурги таърих мебошад ва ҳифзи ин неъмати бузург вазифаи аввалиндараҷаи ҳар як фарди тоҷик мебошад.

ИСРОФКОРӢ ВА ОҚИБАТҲОИ ОН

Дини мубини ислом баҳра бардоштан аз неъматҳои илоҳӣ ва зебогии зиндагиро мубоҳ ва раво, исрофу зиёдаравиро ҳаром ва нораво медонад. Ин бад-он ҷиҳат аст, ки мусулмон бо таносуби имконият ва тавоноии худ дар баробари ҷомеа масъулият доранд.
Аз ҳадду андоза гузаронидан дар тамоми коре, ки инсон анҷом медиҳад, ин исроф мебошад. Дар як қатор оятҳои Қурони карим ва аҳодиси набавӣ ҳаром будани исроф ва зиёдаравию худнамоӣ аз амалҳои номатлуб шинохта шуда, манъ будани онҳо таъкид шудааст.

ҲИФЗИ ФАРҲАНГИ МИЛЛӢ – МАСЪУЛИЯТИ ҲАР ЯК ХУДШИНОС

Асоси ҳастии ҳар миллатро фарҳанги ӯ ташкил менамояд. Фарҳанг чунин унсури муҳимест, ки дар тӯли садсолаю ҳазорсолаҳо миллатро аз нобудшавӣ ҳифз менамояд ва ба он умри пояндаю бардавом мебахшад. Ба хотири ҳамин нақши созандаю ҳаётбахши фарҳанг қишрҳои худшиносу меҳанпарасти миллат дар тули таърих пайваста барои ҳифзи фарҳанги худ тавассути офаридани асарҳои илмию фарҳангӣ кӯшидаанд.

Страницы

Яндекс.Метрика